Background-image

Aotearoa (land van de lange witte met ons meereizende wolk)

Gelukkig is het weer een dag na de Doubtful Sound weer kraakhelder, we hebben dus echt de enige slechte dag gekozen om onze excursie te doen. “The Arnold Way” zal ik maar zeggen. Hoog tijd om richting het noorden te gaan. Na 2,5 uur zijn we weer in Queenstown en is de zuidelijke loep afgerond. Via een bergpas gaan we door naar Wanaka. Volgens mij hebben de Nieuw Zeelanders bij het aanleggen van hun bergwegen het spoor van de berggeit gevolgd; als zo’n dier recht omhoog de berg op  kan,  dan moet het met een auto ook kunnen. Voor onze camper betekent dit dat we afwisselend met oververhitte motor, of met bijna doorgebrande remblokken de bijna recht omhoog danwel omlaag aangelegde wegen proberen te bedwingen.

Wanaka leeft. Het is zondag en het is heerlijk druk overal EN lekker zonnig. We pakken voor het eerst onze tuinstoelen uit en genieten van het uitzicht en de warmte. Ies speelt lekker met takken en stenen en wij lezen een paar regels. Het water is echt heeel koud, dus laten we de bikini’s en zwembroek in de rugzak. Ben benieuwd wanneer we ze echt weer gaan gebruiken.

Nieuw Zeelanders houden van actie (wij ook dus dat komt goed uit); of het nou op het water is, in de bergen, in de lucht of onder de grond. Alles kan. Raften, para-gliden/penten/sailen/storten/droppen/trampen/koppen/schoppen. You name it, het kan hier. Wij hebben geludged. Ludgen. We hebben er enige tijd voor nodig gehad om het goed uit te spreken, maar het klinkt als loetsjee. Een soort kart, maar dan zonder gas en met een fietsstuur. Stuur naar voren is gaan en naar achteren remmen. Je hebt dus bergen nodig, dat begrijp je. Isa was na het eerste ‘langzame’ rondje verkocht. Martijn heb ik niet gezien, die heeft z’n stuur naar voren gegooid en dacht alleen maar; als dat kreng me maar niet inhaalt (hij bedoelt natuurlijk niet Isa, even voor de duidelijkheid). Trampen ofwel wandelen is de nationale hobby. En dan niet zoals wij lekker met Teun door het bos wandelen, maar dagenlang van hut naar hut trekken. De bergen in, wildstromende rivieren over, langs kliffen en door dichtbegroeide bossen.

Na 2 dagen zon, huiswerk en lekker slenteren, rijden we door naar de westkust, naar de gletsjers, welke gletsjers. Via de Haastpas bereiken we de Foxgletsjer. Daar worden we gelukkig op geattendeerd door de borden, want door de mist zien we wederom geen berg voor ogen. We stoppen bij een cafe/restaurant/VVV en krijgen daar te horen dat de weg naar de gletsjer is afgesloten, omdat een rotsblok ter grootte van een touringcar de weg verspert. Ok. Gelukkig ligt er op een 1/2 uur rijden gewoon nog een gletsjer voor het oprapen, de Franz Josef (idd vernoemd naar de Oostenrijkse keizer). Het regent onafgebroken pijpenstelen en het landschap probeert niet echt om er het mooiste van te maken. Het is grauw, grijs. Het lijkt alsof je op de maan loopt, in de schemer. We staan er op een camping die je het water in de zoom doet lopen. Ik weet niet of het een spreekwoord is, maar zo voelt het We brengen een bezoek aan een Kiwicenter en kijken onze ogen uit. We eten in een cafe, zien de finale van de Australian Open en de volgende ochtend rijden we naar Hoikitika. Daar hebben we afgesproken met kleine Isa en Pascal en Christel. Een ontzettend gezellig weerzien.We lunchen  in hun campervennetje en ’s avonds eten we bij ons. De volgende middag nemen we afscheid, de hemel huilt. We zien elkaar in NL.

Wij steken dwarsdoor naar Kaikoura, de oostkust. Het waait en regent, maar Isa heeft vriendjes op de camping. Hier blijven we 2 dagen. Door het weer zit een walvis spot trip er niet in, de zee is te ruw voor de maag van Isa en de lucht te mistig voor een helicopter. Dit is wel balen, want na Australie, waar we maar een maand te laat waren voor het bijwonen van de migratie van de humpback whales, is het ook hier een plaats waar ze dicht bij de kust komen. Tijdens een mooie wandeling hoog over de kliffen kunnen we ze wel het water uitkijken, maar het blijft bij de schaduwvlekken van golven op zee. Helaas. 

Na deze mistige stop rijden we door naar Abel Tasman National Park. Ellen en Folkert hebben ons Old McDonald Farm aangeraden en niet voor niets. Een prachtig farm stay achtige plek met hele ruime plekken tussen de bomen. Hier staan we drie dagen met plezier. Het weer is eindelijk fantastisch en het nationale park is adembenemend. We maken met gids Kristie een prachtige kayaktocht op zee naar de Split Apple Rock, een gesplitste oliebolachtige rots vlak voor de kust. Met de blaren op de handen komen we na een paar uur peddelen op de golven weer aan op het startpunt, waar een watertaxi ons opwacht voor een trek van 6,5 kilometer door de heuvels. We lopen van Torrent Bay naar Bark Bay over kronkelpaadjes door de heuvels langs en boven de kust.  Daar worden we weer opgepikt door de watertaxi die, naast zo’n twaalf toeristen op de banken, ook nog eens 7 tweepwersoons kayaks achterop (meer bovenop en nog meer in onze nekken) zijn bootje bindt. Na 20 minuten full speed over zee komen we in de baai van aankomst aan. Hier is het eb, waardoor er een tractor met aanhanger op het drooggevallen zand staat. Onze watertaxi vaart, redelijk met volle vaart de aanhanger op, waarna de trekkerchauffeur op zijn beurt het gas erop gooit. Over de weg gaat het rustig door, met uitstekende kayaks en al. We zijn niet de enige, overal om ons heen zien we pieremegochels voortgetrokken worden door vaak antieke trekkers. Een redelijk hilarisch tafereel. Na een heerlijke pizza gaan ’s avonds de luiken al snel dicht. Komt goed uit, want de volgende ochtend is het om 6 uur op om de ferry in Picton naar het Noordereiland te halen.

Rijden met zonsopgang,  take away capuccino in de dashboard houders en op de achtergrond de bergen van het Abel Tasman park. We nemen de B-route (eigenlijk is ieder stuk asfalt in Nieuw Zeeland dit, maar de scenic routes slingeren nog meer) door de Marlborough Sounds en genieten van het uitzicht. Op de ferry doet een groep van zo’n 20 dolfijnen ons uitgeleide door overal naast en voor de boot uit het water te springen. Een mooi afscheid van het Zuidereiland, op naar Nieuw Zeeland deel twee.

 

dinsdag, 7 februari 2012
Picton
Picton Picton
Nieuw-Zeeland

Wil je reageren op een reisverslag? gebruik hiervoor het prikbord.