Background-image

Het kleine huis in de Sierra

We hebben een heerlijke week gehad in Yacanto, een dorpje waar paarden langs de weg staan geparkeerd alsof het auto’s zijn. Overal zijn kleine restaurantjes en winkeltjes en het plein in San Javier (zo’n 5 minuten in galop verderop) is ’s avonds de place to be. Dat hebben we niet in Nederland, zo’n pleincultuur. Jammer, want het is ontzettend leuk. Groot en klein komt er samen, er wordt gekletst, gelachen, er is altijd wel iets te eten te vinden en er zijn meestal wel een paar kraampjes met eigengemaakte sieraden, truien en mutsen. In San Javier raakt Isa bevriend met Lucanna, Renata en Alejandro en ze krijgt een uitnodiging voor de verjaardag van Lucanna. Ies weet het nu zeker, ze wil hier wonen! Het feit dat zo’n beetje iedereen een paard heeft, heeft daar natuurlijk niets mee te maken!! Het is gewoon een leuke plek waar veel kinderen zijn die allemaal wel willen spelen. Op paaszondag zoeken we naar paaseieren in de tuin. Ies heeft een avonturenpad met “special effects” gemaakt en na een paar rondjes hebben we alle eitjes gevonden, geloof ik.

Daarna een overheerlijk ontbijt met zelfbeschilderde eieren en de rest van de dag lanterfanten we wat, tis tenslotte zondag...

Onder flink protest van Isa, vertrekken we dan na een week naar Cordoba. Om er te komen rijden we een paar uur door de Sierra’s en onderweg zien we veel Condors. Halverweg stoppen we voor koffie en in het aangrenzende condormuseum lezen we hoe men in dit gebied al jaren bezig is met het behoud van deze gigantische roofvogels. De rit door de bergen is weer adembenemend (wat is dat toch met bergen?) en na een paar uur komen we aan in Cordoba, de 2e stad van Argentinie. El tomtom leidt ons probleemloos door de stad en de komende 4 dagen verblijven we weer in een hotel. Cordoba is een echte studentenstad en dat merk je op straat. Heel veel jonge mensen en veel horeca. Wij bezoeken een crypte en de oude katedraal en wandelen door het autovrije centrum. Na 4 dagen in deze gezellige stad rijden we naar Estancia Los Perdices, op ongeveer een uur rijden. Ik had me voor ons vertrek voorgenomen om tijdens deze reis te leren paardrijden, dus daar werd het nu (ongeveer 3 weken voor terugkomst) wel een keer tijd voor, zeker in het land van de gauchos. Op naar de boerderij dus. We worden verwelkomd door Susanna, een gezellige mama. De boerderij ligt middenin de bergen en de komende dagen logeren we in een knusse hut. Bij aankomst staan de paarden al voor de deur te grazen!! Susanna blijkt van Italiaanse afkomst en ze schotelt ons 3 x per dag overheerlijke gerechten voor. Haar specialiteit is appeltaart en Ies eet haar vingers er bij op. ’s Avonds gaat de Argentijnse muziek keihard aan en wordt er een tafeltje gezellig gemaakt in het verder uitgestorven restaurant, we zijn de enige gasten! Uiteraard klimmen we op een paard en we maken de 1e dag een geweldige tocht. Berg op, berg af en dwars door een klein riviertje. Inmiddels heb ik in de gaten dat je bergop naar voren moet leunen en bergaf naar achteren. Toch iets geleerd. Martijn heeft een natuurlijke aanleg en rijdt nonchalant met 1 hand in z’n zak en Alpino op het hoofd en Ies geniet van alles om zich heen. De volgende dag plannen we weer een tocht, maar na 10 minuten haak ik af. De paarden zijn onrustig en onze gids is niet al te sociaal. Hij slaat z’n paard en antwoord niet als ik wat vraag. Dit voelt niet goed, dus gaan Martijn en Isa samen met hem verder. Na een uur komen ze met flinke blossen terug. Ze hebben de mooiste tocht van hun leven gemaakt!
Na 3 heerlijke dagen in de natuur nemen we weer afscheid met een zoen en een knuffel van onze gastheer en gastvrouw. Ies heeft een prachtige tekening gemaakt en als dank krijgt ze de laatste stukken appeltaart mee, voor onderweg. Rosario wordt onze tussenstop voordat we naar Buenos Aires afreizen, onze eindbestemming. De weg is goed, maar saai. Geen bergen, geen zee, geen bomen, maar gras. Groen gras. Hmmm, de kleur doet m’n ogen goed! Na 3 uur bereiken we Rosario, de geboortestad van Messi. Ik ken de beste man niet, maar hij schijnt goed te kunnen voetballen.

De eindstreep van onze reismarathon komt in zicht. Ik merk bij mezelf dat de lust om weer nieuwe dingen te zien en te doen aan het wegebben is. Of misschien is m’n rugzak gewoon vol....

In ieder geval krijg ik steeds meer zin om naar huis te gaan en ik ben niet de enige, Isa kan ook niet meer wachten. Martijn daarentegen reist liever nog even door. Nou ja, we hebben nog 2 weken voor de bumper, wie weet denken we er dan anders over. Misschien bevalt Buenos Aires wel enorm goed.........

 

 

zondag, 29 april 2012
Jujuy 1946
Rosario
Argentinië

Wil je reageren op een reisverslag? gebruik hiervoor het prikbord.