Background-image

Hola supermercado

Hola supermercado, y los bancos por aqui, let’s get Spanish, get Spanish, let’s get Spanish, get Spanish.....Prreng prreng hola si, prreng prreng hola no....

De komende weken brengen we door in Argentinie, waar Spaans de voertaal is. Leuk leuk leuk! Na Paaseiland hebben we 2 dagen en nachten doorgebracht in Santiago de Chili. Een stad van ongeveer 5 miljoen inwoners, omringd door de  machtige Andes. We nemen de funicular omhoog naar de Cerro San Cristobal, een heuvel van bijna 900 mtr die ons een spectaculair uitzicht biedt over de stad en de bergen en........ op een enorm dikke bruine smogwolk die boven de stad zweeft, een fenomeen dat we niet eerder hebben gezien. Ervaren waarschijnlijk wel en vaker dan ons lief is vermoed ik, als ik terug denk aan Bangkok en Saigon. Een ranzig idee waar ik spontaan van begin te rochelen. Ik snap die aziaten ineens een stuk beter! Je luchtwegen dmv een flinke fluim ontdoen van uitlaatgassen en stof is zo gek nog niet!

Het straatbeeld in de hoofdstad wordt gedomineerd door zwaar bewapende politieagenten en –honden. Er zijn er veel op de been en op een plein in het centrum blijkt iemand te zijn geliquideerd. Ik vraag me af of ik het goed heb verstaan, maar asessinado betetekent toch echt geliquideerd. De speciale eenheid doet onderzoek. Geen fijne sfeer, maar over het algemeen ervaren we ontzettend hulpvaardige Chilenen. Zodra we de stadsplattegrond uit de rugzak halen, staat er iemand klaar om de weg te wijzen. In de metro zijn we een bezienswaardigheid, voornamelijk door onze lengte heb ik het idee. Ons hotel dient het doel, nl. goedkoop overnachten. We liggen alledrie in een eigen bed, Ies in het midden en zijn blij als we na 2 nachten door een vriendelijke taxichauffeur naar de Andesmar-bus worden gebracht, die ons in 7 uur dwars door de Andes naar Mendoza brengt. En wat voor een bus: superdeluxe feauteuils die je in een echte slaapstand kunt zetten. Niet dat we er gebruik van maken, want het uitzicht is veeeeeel te mooi. Gigantische bergen, sneeuwbedekte toppen en dat uren achterelkaar. Wat een pracht!

In Mendoza hebben we voor 2 nachten een klein appartementje. De eigenaar is een Nederlander, wat een toeval! De provincie Mendoza is vooral leuk vanwege de wijnbouw en de prachtige ligging, Martijn vindt het stadje enig, mij kan het niet echt bekoren. We hebben besloten om in Argentinie het reizen tot een minimum te bepereken. We willen wederom rust, tijd om te spelen en huiswerk te doen. Geen Patagonie, zelfs niet met een binnenlandse vlucht naar de Iguazu-watervallen ;( Van punt A (Mendoza) met zo min mogelijk kilometers op de teller naar eindpunt B (Buenos Aires). We lezen veel over Estancias, boerderijen (soms nog in bedrijf) die appartementen verhuren. Je kunt er paardrijden en de handen uit de mouwen steken. We gaan uiteraard voor het eerste...

Onze eerste stop na Mendoza brengt ons naar Tunuyan, waar we weer voor 2 nachten een cabana hebben gehuurd van een stel Amerikanen. Ze telen fruit en verbouwen wat druivenplanten (goed voor zo’n 10.000 flessen wijn). Ze hebben een prachtige moestuin en een kippenhok en we mogen pakken wat we willen. O ja, en ze hebben paarden. John en zus Barbara hebben samen dit stukje grond gekocht. Barbara verdeelt haar tijd tussen Argentinie en Idaho en John woont permanent in Argentinie. Wat een leuke gasten, o nee, dat zijn wij. In ieder geval is het er zo heerlijk dat we 5 nachten blijven. Isa mag paardrijden op Frida, een flink fincapaard zonder temperament. Dwars door het veld en om de cabana’s heen totdat het donker wordt. Klein groot geluk! De volgende dagen wordt op marktplaats van voor naar achter gezocht naar verzorgpony’s, dus WIE O WIE heeft een paardje en kan wel een ontzettend lieve verzorgster gebruiken, die ook af en toe misschien nog wel een ritje mag maken, want dat is natuurlijk het leukst!!

We brengen ook nog een bezoekje aan “Chateau” Salentein, een waanzinnig groot landgoed, als je het mij vraagt van megalomane proporties, van de heer Pon. Kosten nog moeite zijn gespaard en het ziet er allemaal ontzettend gelikt uit. Een flinke galerie, hier en daar een paar sculpturen, een restaurant en goed getrainde verkopers, je snapt het, wij gaan niet met lege handen de deur uit (we nemen 3 flesjes huiswijn mee terug).

We nemen afscheid van Barbara, ’n knuffel, en rijden vervolgens door naar Merlo, waar we als lunch “lappen” vlees eten, niet mijn hobby, maar Martijn geniet voor 2. Daarna op zoek naar een onderkomen in San Javier. We hebben niets gereserveerd en belandden uiteindelijk in een piepkleine cabana in La Poblacion. We zijn toch al een tijdje onderweg, hebben in heel wat bedden geslapen, maar het is een eufemisme als ik zeg dat ik nog nooit in zo’n f***cking kl*****te bed heb geslapen. Na bijna 8 maanden waren m’n fronsrimpels nagenoeg verdwdenen, maar na 2 nachten is de A-2 weer dubbel en dwars terug. Als we bij een leuk barretje koffiedrinken en Ies lekker huiswerkt maakt, ga ik op zoek naar een ander onderkomen. De serveerster vraagt of we op zoek zijn naar een huisje en meldt tussen neus en lippen door dat haar collega Mabel een huis (met 3 slaapkamers en 2 badkamers!!!!!!!) te huur heeft. OK, we willen best wel even kijken. TOP, een ontzetten gaaf huisje met prachtige tuin (ok, er moet nog even schoongemaakt worden, maar daar kunnen we tegenwoordig heel goed doorheen kijken ;). Hmmmm, de prijs valt een beetje tegen, maar inmiddels zijn we samen zo gehaaid geworden samen, dat we dit huis voor dezelfde prijs kunnen krijgen als de armetierige “steen” die we hiervoor gehuurd hebben. Mijn dag kan niet meer stuk! Ik wil hier wonen!

Wordt vervolgd........... 

 

woensdag, 4 april 2012
Santiago
Santiago
Chili

Wil je reageren op een reisverslag? gebruik hiervoor het prikbord.