Background-image

Trillende grond en borrelende poelen

Na een mooie overtocht van het Zuider naar het Noordereiland komen we aan in Wellington. Als het goed is, ligt daar het pakketje klaar dat Ar en Sil hebben opgestuurd.  Dit pakket is door een te snelle inleveractie van onze camper in Melbourne blijven liggen bij het verhuurkantoor, waar Folkert en Ellen het na ons vertrek naar Nieuw Zeeland gelukkig weer hebben opgepikt om het naar Wellington te sturen. Dus gelijk door naar Lower Hutt, waar het pakketje niet blijkt te zijn aangekomen. We zijn niet echt verbaasd, we hebben deze reis niet echt geluk met het mogen ontvangen van pakjes uit Nederland.

Terug naar Wellington dan maar. Nou heb je naast de paar waanzinnige en vele leuke campings in Nieuw Zeeland ook een paar minder geslaagde lokaties om je camper neer te zetten. Hierna komen de resident kampen met veel armetierige permanent bewoonde krotten en de regelrechte rip-offs.  Helemaal aan de onderkant van deze kampeer-plezierderij is er in Nieuw Zeeland één camperlokatie die echt alles slaat, de stadscamping van Wellington. En raad eens wie daar hun plekje hadden bedacht. Een geasfalteerde parkeerplaats midden aan de grootste verkeersader die dwars door het centrum van de stad loopt. Slecht slapen door het onafgebroken verkeer en het uitgaansvolk dat op een paar meter van ons bed voorbij komt. ’s Ochtends met verwilderde coupe en handdoekje over de schouder naar een doucheblok lopen, terwijl de forenzen in business suit je passeren met take away koffie en aktetassen. Heel bijzonder. Gelukkig is Wellington een hele leuke stad en maakt ons bezoek aan het Te Papa museum, waarvoor we deze nacht over hadden, ons slaapgebrek meer dan goed. Zes verdiepingen geschiedenis van het land, natuur en volkeren op indrukwekkende manier tentoongesteld. Wellington ligt midden op een continentale breuklijn, in het museum kunnen we in een nagebouwd huisje aan den lijve ondervinden hoe het is om een aardbeving mee te maken.  Niet iets om buiten het museum mee te willen maken. Na een paar uur slenteren haasten we ons terug naar onze camper, willen we niet nog een nacht op onze geasfalteerde strook staan, dan moeten we de tijd benutten om naar het noorden door te gaan.

We hebben veeeeeel te weinig tijd voor Nieuw Zeeland gereserveerd. Ik baal er best van. Ik realiseer me dat het meest op het moment dat we ’s morgens vroeg langs de Marlborough Sounds rijden. Ik zie prachtige jadegroene baaien aan ons voorbijgaan, maar we hebben geen tijd om te stoppen, we moeten door om de ferry naar het Noordereiland te halen. Na 1 dag en nacht Wellington moeten (en willen) we door.  We hebben 2 weken. Gekkenwerk! Het grappige is dat we (en ik vooral) steeds hebben geroepen dat we niet alles kunnen zien en dat we dat ook niet moeten willen. Toch rijden we bijna iedere dag honderden kilometers en zien we de mooiste kusten, bergen vlaktes en shitholes aan ons voorbijgaan. We zijn er vol ingetrapt. Dit land heeft ons om de tuin geleid. Na de onmetelijke afstanden in Australie denk je dat je op Texel bent beland. Op het breedste stuk ben je nooit verder dan 150 km verwijderd van de kust (oost/west) Een peulenschilletje voor deze kilometervreters. 5 Weken, pfff nou ja, een goede reden om ooit nog een keer terug te gaan.

Na Wellington rijden we door naar Napier, een plaatstje aan de oostkust dat vooral bekend is vanwege het hoge aantal Art Deco gebouwen. Een must voor architectuurliefhebbers (volgens de Lonely Planet). Het dorp doet ons zelfs met windkracht 8 de broek niet bollen en na 24 uur rijden we vrolijk door naar lake Taupo, het grootste kratermeer van Nieuw Zeeland. Dit meer is vanaf de onderkant richting het westen  omringd door uitgebluste vulkanen. Iets meer naar het noorden ligt Rotorua en onderweg er naartoe doen we Wai o tapu aan, HET geothermische wonderland van Nieuw Zeeland. We lopen het hele traject en zien (en ruiken) het binnenste van de aarde. Gifgroen, oranje, wit, prachtig om te zien. Het grootste gedeelte van Nieuw Zeeland ligt op een breuklijn, waar 2 continentale platen elkaar ontmoeten. Op de informatieborden lees ik dat aardbevingen hier vaker regel zijn dan uitzondering en ik weet nu dat de trillingen die ik soms ervaar sinds we in Nieuw Zeeland zijn uit moederaarde komen. Ik slaap sindsdien een stuk beter......

Na Rotorua-in-de-regen rijden we verder naar de Bay of Plenty. Het weer zit ons op het Noordereiland niet mee, de tuinstoeltjes blijven ingepakt en we beseffen weer eens hoe belangrijk een zonnetje is. We rijden door naar Coromandel en wandelen (in de stromende regen) naar Cathedral Cove. Dit natuurfenomeen hebben we al eens eerder gezien langs de Great Ocean Road. De baaitjes zijn ontzettend mooi, maar ook hier gooit de regen roet in het eten. De volgende ochtend vroeg vertrekken we gewapend met 2 schopjes naar Hot Water Beach. Op een paar plekken borrelt hier water van ongeveer 70 graden naar de oppervlakte. De kunst is om deze plekken te vinden, een flinke kuil te graven en jezelf er middenin te parkeren. Zo gezegd zo gedaan.....

Ik had besloten deze keer foto’s te maken en Martijn en Ies zouden lekker samen gaan scheppen. We waren niet de eersten, maar echt druk was het ook niet, een meevaller!! Na een 1/2 uur scheppen hadden we nog geen lauw kuiltje gevonden, maar gelukkig mochten we de kuil van een oudere dame gebruiken, een tweedehandsje, maar toch een kuil van formaat. Echt heet was ie ook niet, maar dat zie je niet op de foto’s!

Op naar Russell in de Bay of Islands. Vroeger het Sodom en Gomorra van het noorden, nu een slaperig stadje met hier en daar wat galleries en doe-het-zelf shopjes. Langs het water veel restaurantjes en op een paar minuten lopen een fantaschtisch strandje. De zon breekt eindelijk door en we hebben nog een dag of 5 te gaan voordat we Nieuw Zeeland verlaten. Het noordelijkste puntje, Cape Reinga, gaan we helaas niet halen. Na zoveel kilometers hebben we geen zin meer in een busreis van 11 uur (campers zijn op deze landtong nl. niet meer toegestaan) en we besluiten hier een paar dagen te blijven. Isa krijgt haar eerste zeilles van Martijn, samen in een kleine catamaran, een mooi gezicht!!

Op 23 februari vertrekken we uit Auckland en op 22 februari komen we aan op Papeete. We krijgen er een dag bij, heel grappig. De komende 3 weken gaan we vakantie houden...... Dat klinkt belachelijk, ik weet het, maar we moeten alledrie even ontcamperen. Iaorana!

 

donderdag, 23 februari 2012
Auckland
Auckland Auckland
Nieuw-Zeeland

Wil je reageren op een reisverslag? gebruik hiervoor het prikbord.